Człowiek – najsłabsze ogniwo

Człowiek – najsłabsze ogniwo

Pojęcie wypadku przy produkcji oceniało na powierzchni tych dziesięcioleci, głównie za sprawą rozbieżności stanowisk udostępnianych przez władze ubezpieczeniowe wypłacające odszkodowania także te, które za cel zafundowały sobie przeciwdziałanie wypadkom, a wtedy likwidowanie ich motywacji. 

Analizę celów w których szły zmiany nazw wypadku przy roli zaś ich cech wspólnych umożliwia praca prac teoretycznych i popularnonaukowych, dawanych na płaszczyzny lat również w stylu polskim, jak a w zbiorach obcych. Znacznie długo szło w zgody zainteresowanych, iż przyczyn wypadków przy produkcji należy doszukiwać się często w technice – w maszynach, urządzeniach, procesach technologicznych. Rozwój doświadczeń i zajęć tematyką wypadkową pokazał, że było zatem złe przekonanie. S. Filipkowski wzbogacił w znanej publikacji dane, 

spośród których jednoznacznie wynika, ze w latach 40-tych XX wieku spośród ogółu wypadków tylko 25% było utworzonych brakiem zabezpieczeń maszyn i akcesoriów. Do podobnych efektów płyną autorzy raportów o wypadkach z lat 90-tych XX stulecia. Podkreślają fakt wpływu pracownika na wydarzenia wypadkowe jako drugi, i nawet dominujący w stosunku do techniki. Ten wpływ polega także na mocnej sprawności człowieka, ale również na popełnianiu poprzez niego braków, które nierzadko rzucają się tragicznie. 

Problemem „braku”, jako pierwszego pojęcia teorii przyczynowości wypadkowej, raduje się w prostych akcjach R. Studenski. Wg uczonego, większość niebezpiecznych zagadnień jest podnoszona przez ludzi w produkcie utraty kontroli nad zagrożeniem lub nad swym zachowaniem. Do utraty władz nad zagrożeniem dochodzi wówczas, jeśli mężczyzna dopuścił do nielubianego wystąpienia dużego doświadczenia czy jeśli jeden zaczął powstanie wydarzenia zagrażającego działaniu lub zdrowiu. Tak otwarcie do powstania niepożądanego wydarzenia, kiedy i uczynienie spotkania takiego doświadczenia uznać należy za efekt popełnionego błędu. Błędy odprowadzające do przypadków można wydać na dwie główne grupy: błędy aktywne, bezpośrednio wpływające na działanie niebezpiecznego zdarzenia, i braki o produktach odroczonych.

W początkowej grupie braków będziemy czerpać do kształtowania szczególnie z przedmiotem pogwałcenia podstawowych norm zaufania oraz higieny pracy, np. przecenieniem naszych ofert. Natomiast do aktualnej większości błędów należeć będą dodatkowo pomyłki, np. niezrobienie czy zmienione dokonanie pracy wskutek nieuwagi, zapomnienia istniej w osiągnięciu niezrozumienia zadań. Brak identyfikacji zagrożeń, niewłaściwe oszacowania ryzyka, wadliwa organizacja szkoleń, niepełna dokumentacja zdarzeń wypadkowych, utrudniająca sformułowanie wniosków profilaktycznych – to zaledwie pewne rodzaje błędów o produktach odroczonych, jakie ważna ogólnie przeznaczyć jako nieprawidłowości w zarządzaniu bezpieczeństwem. Cytując za Studenskim, „popełnienie błędu o efektach odroczonych można opowiadać jak informację lub minę, ulokowaną w domu, wyglądającą na zainicjowanie wybuchu”.