Jak rzeka dziedzin branych w mieszkaniu przeciętnym, także papier odkryto przypadkiem

Jak rzeka dziedzinie używanych w życiu przeciętnym, i papier odkryto przypadkiem. Po raz pierwszy uzyskano go w Chinach, jako pamiątka po myciu jedwabnej waty, funkcja tę układano na końcach. Polegała ona na zwilżaniu i ubijaniu jej kijami. Po usunięciu wody na matach zatrzymywał się cienki nalot, po którym po wyschnięciu silna było tworzyć. Ponieważ jedwab stanowił szczególnie drogi Chińczycy zmieniali go włóknami roślinnymi (np. łyko morwy) i rurami z lnu.

Masa papierowa wiązała się z włókien miażdżonych tkanin i rozwałkowywanych na marne arkusze. Później przyłączono do punktów włókna roślinne, i nowe środki (np. sieci rybackie). Różny artykuł rozpowszechnił się niezwykle prosto dzięki przychylności cesarza. Tajemnica produkcji papieru była idealnie przechowywana przez prawie 700 lat.

Arabowie pokazali się wytwarzać papier (potrzebny m.in. aby robić książki)od chińskich jeńców, ujawniając z momentem teraźniejszą tajemnicę różnym regionom arabskim. Że obecnie w III wieku punkty do przygotowywania papieru znali Koreańczycy. W VI wieku nauka tę uzyskaliśmy Japończycy, którym tajemnicę wytwarzania papieru zdradził koreański mnich Doncho. Japoński papier, następnie po tym, był się lepszy gatunkowo od koreańskiego. W IX w. przebywało w Japonii ponad 40 warsztatów produkujących papier wysokiej jakości m.in. z skóry drzew kozo, mitsumata i krzewu gampi.

W wiekach od VII do IX towar ten wytwarzano i w Iranie, Indiach i Arabii. Poprzez migrację ludów droga papieru obiegła cały glob. Do Europy dotarł jedwabnym szlakiem, który mknął przez Azję Środkową, Persję, Egipt, Afrykę i Hiszpanię. Tutaj w 1154 r. stworzono pierwszą fabrykę papieru. Niezależnie z Chin w Ameryce Wewnętrznej w plemionach Majów wyrabiano materiał papierniczy z kory i pije dzikiego figowca. Do Nasz papier dotarł ok. XV wieku.

Najstarszymi zabytkami światowego piśmiennictwa (pochodzącymi z II a III w. n.e.), pozostawionymi do czasów obecnych są kawałki dokumentu z Lob-nor – tybetańskiej pustyni, odkryte przez Svena Hedina.

Znaleziono jeszcze rękopisy papierowe zamurowane w świątyni Tun Huang w Turkiestanie, jakie aktualnie zbierane są w British Museum w Londynie, w Bibliotece Społecznej w Paryżu, także w Chinach oraz w Japonii. Stara książka ułożona na dokumencie miała postać zwoju. 

Równie popularne kiedy powstanie dokumentu jest akcja pergaminu: Już Egipcjanie zapisywali swe bada na roli, najstarsze zabytki wychodzą z 2000 r. przed narodzeniem Chrystusa, także Żydzi, Persowie i Grecy potrafili a próbowaliście opracowanej z włosia skóry zwierzęcej jak materiału pisarskiego. Dopiero w sezonie hellenistycznym, ok. III/II w. przed narodzeniem Chrystusa usprawniono proces tworzenia skórzanego produktu do przechowywania słów, najpierw na wybrzeżu Azji Mniejszej, a daniem rzymskiego naukowca z Także w. przed narodzeniem Chrystusa – Warrona, w Pergamonie. Dzięki Herodotowi wiemy, że Grecy jońscy nazywali sztuki pisane na skórze diphterai (grec. \\\’skóra\\\’), nazwa \\\’pergamin\\\’ dopuściła się zaledwie ok. IV w. n.e. Rzymianie \\\’skórzane\\\’ strony nazywali membrana. Popularność roli jako podkładu piśmienniczego skupia się prawdopodobnie ze współzawodnictwem, które żyło między królami Egiptu i Pergamonu, dotyczące ciągu dwu \\\’konkurencyjnych\\\’ bibliotek starożytności. Ptolemeusz wstrzymał eksport papirusu dla biblioteki Attalidów (Pergameńskiej), co zajmowałoby zwolnić jej wzrost. Toż jednak nie dało mu niezbędnych zysków, gdyż pergameńczycy importowany papirus zastąpili materiałem naturalnej produkcji – skórą, specjalnie wykonaną także poddaną obróbce technicznej.