Książkę „Beren and Luthien” straci w Wyjątkowej Brytanii HarperCollins.

Książkę „Beren and Luthien” wyda w Wyjątkowej Brytanii HarperCollins. Będzie owo pierwsze Tolkienowskie wydanie dziejące się w Śródziemiu z czasu dokończonej przez Christophera Tolkiena opowieści „Dzieci Hurina” sprzed 10 lat. Fotografie do „Beren and Luthien” przygotuje Alan Lee, autor oprawy graficznej m.in. do wersji „Hobbita” i „Panu pierścieni” sporządzonej z możliwości stulecia urodzin Tolkiena.

Kiedy Beren poznał Luthien

Beren to wielki człowiek, Luthien – nieśmiertelna elfka, najpiękniejsza istota, jaką kiedykolwiek widziała Arda (Tolkienowska Ziemia). Mężczyzna zakochał się, jak zauważył ją śpiewającą w lesie. Poprosił ojca Luthien, elfiego lorda, o jej rękę. Ten wprowadził ukarać Berena za zuchwałość. Polecił mu złe do przeprowadzenia zlecenie: miał ukraść Silmaril, kamień z Pewnej Korony Morgotha, głównego złego całego globu.

Parze udało się tego zakończyć, ale Beren zapłacił dużą cenę – wilk Morgotha odgryzł mu dłoń wraz z klejnotem. Ojciec Luthien pogodził się na cech Luthien z Berenem, ale potem mężczyzna, uderzany w pierś podczas oczekiwania na wilka, zginął. Aby spowodować go z ziemi umarłych, Luthien dała swoją nieśmiertelność. Ich emocja dała początek innej kategorii półelfów. Spośród aktualnej sprawie ma doskonale widoczny związek Aragorna z nieśmiertelną półelfką Arweną, który znalazł się we „Władcy pierścieni”.

Berenem jest Tolkien

Opowieść o Berenie i Luthien była rzeczywiście istotna dla Tolkiena, że nazwiska jej bohaterów są wyryte na jego nagrobku. Pisarz po śmierci bliskiej partnerki Edith w drinkiem spośród listów do syna zaznaczał, że obecne ona pobudziła go do ściągnięcia tej akcji. Historia stanęła w 1917 r., kilka miesięcy po powrocie Tolkiena z akcje nad Sommą, podczas jakiej był przedstawicielem łączności. W Anglii usuwałeś się z gorączki okopowej, w czym ułatwiała mu Edith. Wtedy naturalnie usunięty z nią czas poddałem go do ściągnięcia mitu.

Tolkien opowieść o Berenie i Luthien wielokrotnie przerabiał. Poprzez lata ukazała się ona w odrębnych alternatywach w dodatkowym tomie „Księgi zaginionych sceny” (w odrębnym tłumaczeniu wielkiej jako „Ostatnie legendy Śródziemia”), nieprzetłumaczonej na styl polski „The Lays of Beleriand”, w „Silmarillionie” również jak suplement (objaśnienie) do „Panującym pierścieni”.

– Sam mit przez lata się zmieniał, bo wokół niego wynikały większe opowieści – mówił przedstawiciel wydawnictwa HarperCollins. Jego założeniem w wskazywanej na miesiąc 2017 r. pracy zostaną opisane nowe aspekty mitu a proces dojrzewania sprawie o Berenie i Luthien.