Samym spośród wielu czynników zaspokajających nasze wymaganie obcowania z tradycją jest teatr.

Drinku spośród wielu czynników odpowiadających nasze zainteresowanie bycia z kulturą jest teatr. Określamy go do kultury wysokiej, już istnieje już prostą formą gry dla ludzi. Jego treść sięga czasów starożytnych. Nie wolno przecież zaprzeczyć, że – zarówno dziś jak także w tokach antycznych – teatr są goście zaś wtedy na nich będzie się skupiać ten artykuł.

W głównej kolejności należy prześledzić drogę napisanej sztuki, zanim zostanie wystawiona na deskach teatru. Autor nie miał na zlecenie, jednak teraz z gotowym dziełem zakładałem się do dyrektora trupy teatralnej. Wyjątek stanowiła sytuacja, kiedy sam zarządzał zespołem aktorów, a stanowiło toż rzadkością. Gdy przyszedł pora na wystawienie sztuki teatralnej, organizator wydarzenia zakładałem się do starego, a ten mówił mu prawidłową sztukę. Trzymał on osobę dzisiejszego recenzenta.

Kluczową osobą w teatrze był aktor. Choć zawód tenże w Rzymie natomiast w Grecji niczym się nie różnił, to prowadzący go spotykali się z zupełnie odmiennym traktowaniem. Przedstawienia teatralne w Grecji były częścią świąt religijnych, szczególnie znaczącym i wyczekiwanym zajściem w mieszkaniu wszystkich ludzi. Chociaż w Rzymie były właśnie dodatkiem do obchodzonego święta, ponadto uważano, że kupowanie stawki za wykonywany zawód przynosi ujmę. Doskonałym modelem będzie tutaj Neron, który nie tylko sam podejmował się grą aktorską, lecz też próbował skłonić młodzież do tej pracy.

Przykładem na lokatę artystów w starożytnej Grecji jest nawet stowarzyszenie artystów dionizyjskichpowstałe w Atenach. Uczestnictwo w takiej formy gwarantowało wiele znaczących dla rozwinięcia kariery przywilejów takich jak: pominięcie obowiązku służby wojskowej na lądzie i morzu, zwolnienie z rozliczania podatków, nietykalność na obszarze Grecji, a oraz możliwość swobodnego przekraczania granic. Ale najważniejszą działalnością stowarzyszenia było publikowanie, rozpowszechnianie i przechowywanie tekstów dramaturgów.

W Grecji panowała reguła trzech aktorów, choć ściślej mówiąc, dotyczyła dopiero w sztuki. W gier było czasem nawet pięciu aktorów. Wprowadzenie konkursu na najwłaściwszego wśród nich zrobiło wyraźny podział na artystów komediowych i tragediowych, a nawet wytworzenie się stałej struktury. Grupy skupiały się w składy trzyosobowe, wśród których poznać można było protagonistę (aktor pierwszoplanowy i stary grupy), deuteragonistę i trytagonistę. Wymienieni zostali tu według hierarchii i uznania ludzi5.

Mając pod uwagę, iż na scenie otrzymywało się maksymalnie czterech artystów, częstym wydarzeniem stanowił jakiś aktor zabierający się w więcej niż samą, czy dwie osoby. Trzeba też podkreślić, że potrafiła istnieć to praca żeńska, bo w starożytności pani nie były dobra powstawać na deskach teatru. Byli aktorzy, którzy specjalizowali się w odgrywaniu ról kobiecych. Ciekawostką istnieje jednocześnie to, że protagonista, jako że jego ton był najistotniejszy, mógł wyznaczyć sobie niekoniecznie rolę pierwszoplanową, jak w sukcesu Teodorosa, słynnego aktora, jednak taką, która jako ważna zabierała głos. Granie paru postaci przez pojedynczą kobietę było dodatkowe dzięki maskom, jakie stanowiły obowiązkowym rekwizytem artystów. Głównym faktem było dopasowanie drugiego człowieka o odpowiednich cechach sportowych i bliskim głosie, co chodzący teraz tę pozycję aktor. Jednak a z ostatnim klasyczni radzili sobie z powodzeniem, skoro teatr odniósł ponadczasowy sukces.

Aktorami stawali się również niewolnicy (zwłaszcza na domach władców), którzy oprócz zapłaty czasami kupowali również wolność, zawsze to następne było dane ale dla niskich również dla najlepszych. Wśród aktorów wyróżnić możemy aktorów mimicznych i pantomimicznych. Pierwsi podawali się mimiką twarzy, wykorzystując jej mięśnie, jednakże w pantomimie wchodziły do ostatniego jakieś ruchy ciała i gesty. Wśród nich dostawali się między innymi tancerze. I natomiast byli uważani jako aktorzy drugiej kategorii, to sprawiali się popularnością. W Grecji takowych nazywano kofa prosopa, oraz w sztuce taka kobieta mogła pełnić rolę czwartego aktora, brała więc start w dialogu, była postacią imienną, jednak bez żadnej kwestii mówionej.

W starożytności nie istniały szkoły aktorskie, więc ludzie chcący wykonywać ten zawód, zasięgali lekcji dykcji i zasad wymowy u retorów, a też u doświadczonych artystów cieszących się dużą popularnością. W późniejszych czasach zaowocowało zatem w drugie profity. Dzięki odpowiednio dobieranym słowom i oryginalnemu chwaleniu się, aktorów zaczęto angażować w pozycje dyplomatyczne.

Cechą istotną dla antycznych teatrów była ogromna akustyka. Głos musiał bowiem dochodzić do odbiorców w tych rzędach, dlatego też ważną postacią i wyznacznikiem profesjonalizmu artysty był mocny głos. Stąd niektórzy wątpią, aby role dzieci były przesłuchiwane przez chłopców. Trudnym zadaniem było więcej szybkie przeistoczenie się w następną osobę. Aktor musiał jednak odgrywać kilka działalności na raz, to musiał być skłonny do szybkiego wcielenia się w nowoczesny charakter, znaczący w kolejnej tonacji, oraz odmiennie gestykulujący. Współcześni aktorzy często poddawani są ostremu reżimowi, chcąc pogodzić się do aktualnie modnej sylwetki, czy konkretnej roli, którą im zaproponowano. To jedyne działo się w starożytności. Aktor był zbyt zadanie utrzymać swą młodość za wszą cenę. W sztukę wchodziły ścisłe diety, ćwiczenia fizyczne, i nawet środki czyszczące.

W Rzymie pozycja aktorów była mocno zachwiana zwłaszcza w okresie cesarstwa, kiedy to wszystko zależało tak naprawdę od upodobań aktualnie będącego człowieka. Przykładowo cesarz August zniósł chłostę wobec nich, ale jeden to zasada złamał. Tyberiusz wypędził aktorów z wszystkiej Italii a dopiero za panowania Kaliguli nastały czasy sprzyjające trupom teatralnym. Wspomniany już Neron z zmian, tak daleko obawiał się konkurencji, że skazał na śmierć sławnego wśród aktorów Parysa. Przewrotne prawo ustabilizowało się wraz ze rozwojem znaczenia wyzwoleńców, a artyści w efekcie nie musieli się obawiać o swoje życie.

Honorarium dla artystów otrzymywał dyrektor i toż on podejmował aktorom gażę pod koniec dnia. Najlepsi otrzymywali wynagrodzenie pieniężne, pozostali dostawali wino, wieprzowinę, figi, ogórki, a nawet drewno opałowe. Były jeszcze prawne dokumenty, kontrakty zawierane z artystami, w których drink z artykułów głosił, iż za złamanie warunków umowy (kiedy na dowód rezygnacja z wystąpienia), aktorzy musieli zapłacić karę.

Ale mimo ogromnego talentu, nawet najlepszy aktor potrzebuje dodatków do odegrania sceny którymi są kostiumy i rekwizyty. Człowiekiem odpowiedzialnym za zatem był choragus, nie można jednak potwierdzić lub istniał wynajmowany na potrzeby sztuki, czy należał do trupy teatralnej.

Kolejną postacią, znacznie dobra daną w nowoczesnych czasach, jest kobieta klakiera. Przedstawiciele tej rodziny nie tylko byliśmy za zadanie oklaskiwać grupę, przez którą stanowili wynajęci, ale też niszczyć przedstawienie konkurencji.

Była również funkcja woźnego, który toż zawierał wyszukiwać dowolnych środowisko i wskazywać je nowo przybyłym na wykonanie, a również osoba herolda, który za znaczenie miał uciszać publiczność podczas przedstawień. Związani z teatrem istnieli dodatkowo statyści i stolarze, którzy pracowali twarzy i kostiumy.

Podsumowując, gdy zajrzymy za kulisy teatru antycznego możemy pojąć jak dużo zalet wspólnych mają starożytni i nowi aktorzy, a jeszcze jako dużo spośród nich z rozwojem czasu ewoluowało. Tu należy wymienić choćby noszenie masek czy rolę kobiety w teatrze, a dodatkowo obecnie nierzucającą się ilość aktorów. Jednak pewnymi nadal pozostają umiejętności, które musi nabyć osoba skora do robienia tej umiejętności. Jedni się z tym sprawiają, inni wymagają się ich nauczyć, ale pewnym jest, że widz rozpozna talent i profesjonalizm, nawet u początkujących.Pozycja aktora zalicza się umacniać z wszystkim dniem, i osoby poboczne, pełniące ważne funkcje, nadal znajdują angaż, a ponadto zyskują sławę nie mniejszą od artystów mieszkających na deskach teatralnych.