Stonehenge dostaje się w Anglii w hrabstwue Wiltshire, 3 kilometry na zachód od Amesbury. Stanowi ostatnie stanowisko bardzo dla nas ważne, bowiem stanowi toż tradycyjne ‘światowe centrum powstawania najbardziej efektownych kręgów zbożowych”, ale do ostatniej propozycji jeszcze wrócimy.

Stonehenge otrzymuje się w Anglii w hrabstwue Wiltshire, 3 kilometry na zachód od Amesbury. Stanowi owo stanowisko szczególnie dla nas ważne, bowiem istnieje wówczas typowe ‘światowe centrum powstawania najbardziej efektownych kręgów zbożowych”, a do ostatniej kwestii jeszcze wrócimy. 

Naukowcy szacują, że teraz prawie 3100 lat p.n.e. był tam okrągły rów z otaczającymi go pionowo kamieniami. W ośrodku dostawał się kopiec oraz wynoszące okrąg zagłębienia. Na podstawie badań archeologicznych wewnątrz rowu ustawiono gigantyczne głazy w dwu koncentrycznych kręgach. Później je rozmieszczono i około 2100 p.n.e. miał powstać tak istotny krąg kamienny, który potrafimy dziś. 

Stonehenge zrobiono z dużych boków szarego piaskowca z wieńczącymi je poziomymi głazami. Wewnątrz kręgu ustawiono w podkowę kilka olbrzymich trylitów. Jeżeli na poważnie weźmiemy hipotezę zakładającą cel powstania Stonehenge jako obserwatorium astronomicznego, to dany był prawdopodobnie do obserwacji zaćmień księżyca.

Stonehenge stosowane jest głównie z Druidami, którzy bardzo interesowali się astronomią. Problemem jednak jest wtedy, że Druidowie chodzili do Celtów i nawet jeśli posiadali coś zgodnego ze Stonehenge, to na widać nie wtedy, gdy trwała budowa kręgu.

Bardzo dobre dane o Stonehenge odnajdziemy w książkach napisanych przez angielskich kronikarzy.

W XII wieku Geoffrey z Monmouth stwierdził, że duży kamienny kromlech jest dziełem czarnoksiężnika Merlina, wzniesionym dla uczczenia ofiar masakry pod Mount Ambrius. Pod pozorem rozmów pokojowych Sasi przemycili w cholewach sztylety i na dowód Hengista podcięli życia nie przewidującym zasadzki Brytom. Merlin wyruszył z wycieczką do Irlandii po słynny Krąg Olbrzymów, pochodzący że z Afryki, by przewieźć go statkami do Anglii i postawić na równinie Salisbury. A to dosłownie w miejscu, gdzie Sasi wymordowali 460 emisariuszy. Tyle o Stonehenge napisano w Relacji Królów Brytyjskich.

W XIV wieku Stonehenge wymieniano jedynie jako sam z wyjątków Brytanii, dopiero w wieku XVII, gdy wzrosło zainteresowanie archeologią, ponownie przypisano budowlę Celtom. Edmund Bolton uważał, że jest obecne grób Boadicei. Znawca historii, John Aubrey, w latach pięćdziesiątych oferował tę tezę w wątpliwość, ale następne generacje archeologów (m.in. dr William Stuckeley) celtyckie pochodzenie „kamiennego kręgu” traktowały jako pewnik także nie różniły się twierdzeniami konkurentów, że Stonehenge że żyć wykonaniem Rzymian, Duńczyków, czy wreszcie Sasów, przy których upierał się Niemiec, Georg Keysler, kształtując się na megalityczne groby zachowane w Szlezwigu.

Teorię, że budowniczymi kamiennej budowli potrafili stanowić Fenicjanie, oddalono od razu. Pogląd Stuckeleya przeważył a w 1740 r. pokazało się dzieło Stonehenge, a Temple Restor`d to the British Druids, w jakim autor dowodził, że budowla jest druidyczną świątynią. W porządkach panującego już wtedy romantyzmu wiedza ta mówiła wszystkim, a gdy w 1840 r. Bellini napisał operę Norma, nikt aktualnie nie miał wątpliwości, iż w Stonehenge druidzi odprawiali swoje tajemnicze zabawy i kierowaliśmy rezygnacji z mężczyzn, na co nie było żadnych dowodów.

Przed wieloma już laty zauważono, że zawsze, 22 grudnia, słońce wschodząc staje dokładnie pomiędzy samą z par kamieni budowli w Stonehenge. Działania tego nie potrafiono sobie wytłumaczyć. I oto astronom brytyjski G. T. Hawkins wysunął interesującą hipotezę, której słuszność udowodnił za pomocą komputera. Zebrał on szczegółowe dane o najważniejszych wydarzeniach astronomicznych, które wystąpiły około 1500 roku p.n.e., takich jak zaćmienie ciepła i księżyca, poszczególne fazy księżyca itp. Następnie z sytuacji kamieni Stonehenge ułożył zwarty kod a pełną tę radę, która wchodziła aż 27 060 kombinacji poddał analizie komputera. Komputer dał w sumie 32 różne sposoby, na jakie mógł być wykorzystany taki układ kamieni. Okazało się na przykład, że ważna było dzięki niemu liczyć zaćmienie księżyca, wyznaczać dokładne daty przesilenia dnia z nocą, a nawet mierzyć przekładanie się słońca względem gwiazd itp.

Stonehenge – kilka ważnych pytań

Faktem jest m.in. nie właśnie to, kto dał ten niesamowici krąg, a także „jak”. Chodzi o bardzo ciekawe kamienie skupiające się na krąg, jakich w strefy Stonehenge po prostu nie ma. „Bluestones” – tak określane są te ogromne głazy, których kamieniołom uważa się w Preseli Mountains, gdzie ponadto odnaleziono ślady wyciosywania głazów z liczniejszych bloków. Miejsce to zyskuje się 220 km od Stonehenge! 

Według najpopularniejszej teorii spławiano je mocą Marlborough Downs, a ten trzydziestokilometrowy odcinek po lądzie głazy przetaczano po belach drewna.

Osobnym tematem jest metoda obróbki kamieni. Uważa się, że tworzono to młotkami kamiennymi i rogowymi. Transport najcięższego bloku kamiennego, na założonej trasie długości 30 km, wymagał równoczesnej pracy 600 ludzi, którym cała operacja zajęłaby rok. Do ustawienia największych głazów trzeba było a pracy minimom 200 ludzi jednocześnie. Co mobilizowało prehistoryczne plemiona do tak gigantycznego wysiłku a wtedy przez kilka pokoleń? Ustawienie głazów w główny projekt jest ważne nawet dla mężczyzn współczesnych dysponujących najnowocześniejszą metodą. Problemem jest absolutnie ogromny ciężar głazów.